Photos by : © '12 E. Straver / T. Martijn
for Metal-Experience.com

NOTE: Unauthorized use of these photos is prohibited. We hope
you have a good lawyer if you disregard this warning.

Black Label Society, Tracer, By Definition - 013, Tilburg – 18/06/2012

De Nederlandse metalfan heft de afgelopen weken niet te klagen gehad, zo was er het uitverkochte Fortarock festival enkele weken geleden en is inmiddels het Graspop festival in het Belgische Dessel ook alweer voorbij. De tussenliggende periode wordt voor veel bands gebruikt om naast de festivals ook nog enkele clubshows te boeken. Zo ook het Amerikaanse Black Label Society, dat deze maandagavond te zien is in de Tilburgse poptempel 013. Voordat het echter zover is wordt de avond afgetrapt door het voor mij onbekende By Definition. Als de Engelsen het podium betreden is de zaal echter nog maar mondjesmaat gevuld. De band speelt een soort van rauwe, harde rock die bijna in het stonerstraatje geplaatst kan worden. Het valt dan ook niet mee voor de band om het publiek enthousiast te krijgen. Na een half uur zit het optreden er vervolgens alweer op en kunnen we ons opmaken voor de volgende act.

 

 

De stonerrock van het Australische Tracer gaat er dan heel wat beter in bij het publiek. De zaal is inmiddels dan ook wat beter gevuld als de band hun kunsten ten gehoor brengt. De setlist bestaat onder meer uit nummers van het uit 2010 stammende debuutalbum ‘Spaces in Between’ als “The Bitch”, “Louder Than This” en “Too Much”. De jaren ’70 gestoelde stonerrock met een vleugje jaren ’90 grunge gaat er goed in en over het algemeen spatten de nummers van de energie, al neemt de band ook voldoende de tijd om gas terug te nemen en in de sfeer te komen. Als de band vervolgens tegen het einde van de set “Walk Alone” inzet, die vervolgens naadloos overgaat in “War Pigs” van Black Sabbath komt het publiek pas goed los. Het optreden duurt wat mij betreft echter net te kort, en ik zou de band de volgende keer dan ook graag eens een headliner show zien doen in bijvoorbeeld de kleine zaal van 013. Na het optreden van Tracer wordt vervolgens een groot doek voor het podium neergelaten met het logo van Black Label Society daarop, waarop het wachten op de headliner van de avond begint.

 

 

Iets voor tien uur is het dan tijd voor Black Label Society. Na het intro van “New Religion” opent “Crazy Horse” de set die 5 kwartier zal duren. Crazy is ook de aanblik daar Zakks hoofd gesierd wordt door een immense indianentooi. Naast deze opvallende verschijning is er nog één ding wat je niet kan ontgaan: het volume! Aan decibelmeters hebben Zakk en companen maling. Hoewel het geluid spathelder is en er qua spel niets aan te merken valt op de muzikale vakkundigheid, had het totaal volume iets naar beneden gemogen. Zakk is al moeilijk te verstaan en in dit geweld is het compleet onmogelijk om iets aan tekst af te leiden. In het eerste deel van de set spelen Zakk en Nick een aantal mooie twin solo’s. Het draait natuurlijk om Zakks spel maar de heer Cantanese is zeker een goede ondersteuning. Net als de rest van de band die vooral als taak heeft zo strak mogelijk te spelen waardoor Zakk kan schitteren. Naast een viertal songs van laatsteling ‘Order Of The Black’ worden ook de ‘hits’ niet vergeten zoals “The Blessed Hellride” en “Suicide Messiah”. Het ingetogen moment is zoals altijd, maar daarom niet minder indrukwekkend, “In This River”. De tientallen Marshallkasten en tops worden bedekt onder twee grote doeken waarop we Dimebag in actie zien. Zakk laat horen nog steeds een verdienstelijk toetsenist te zijn. Hoewel het geen BLS album is blijft het jammer dat het ‘Book of Shadows’ boek gesloten blijft. De ingetogen kant van Zakk blijft hierdoor beperkt tot “In This River”. Aan de andere kant blijft het wel een Black Label show en moet het niet allemaal te sentimenteel worden. Het moet vooral knallen en dat doet het. Er wordt ook weinig gepraat tussen de nummers door. En de ‘zing mij na en laat je horen’ momenten zijn er weinig. Om maar te zwijgen van de ‘your fantastic’ cliché’s. Iets wat tegenwoordig bij menig metalconcert schijnt te moeten.

 

 

De gitaarsolospot is er één waarin Zakk al binnen een halve minuut laat horen dat er als gitarist nog zat te leren valt zo makkelijk als hij de solo’s uit zijn gitaar haalt. Tegen het einde van de show ontstaan er wat pittjes en worden er een aantal mega strandballen het publiek ingegooid. Deze ballen worden in eerste instantie gretig heen en weer geslagen totdat men ziet dat er een BLS logo op staat en ontstaat er een nieuwe sport: de bal proberen te vangen om als trofee mee naar huis te nemen. Het is weer eens wat anders dan een plectrum! Omstreeks kwart over elf sterven de laatste tonen uit. Hoewel de pieptonen uit mijn oren er wat langer over deden om uit te sterven. Al met al een leuk, hard begin van de week.

 

Voor meer bandfoto's zie het fotogedeelte van deze website!!!