Phoenix Reign Destination Unknown


Self Release

Website: Phoenix Reign

 

 

 

Ondanks dat het hier om een debuutalbum gaat moeten we terug naar 1998 om het ontstaan van Phoenix Reign te beschrijven. In dat jaar besluiten de Griekse gitarist Billy Chrissochos and bassist Chris Pollatos om een band te vormen. Samen met gitarist Kostas Psarros en Wayne Noon als drummer wordt in de Verenigde Staten een demo uitgebracht, dan nog onder de naam "Phoenix". Er wordt veel opgetreden in het "underground" clubcircuit. Als in 2002 zangeres Theresa Gaffney de gelederen komt versterken en de bandnaam wordt uitgebreid tot het huidige "Phoenix Reign" vind men langzaam de weg naar grotere podia, en in 2005 wordt besloten om een album uit te brengen. Er wordt wat ouder materiaal van onder andere de eerdere demo opnieuw opgenomen en natuurlijk wordt dit aangevuld met nieuw materiaal. Het resultaat "Destination Unknown" verschijnt op CD begin 2007. Omdat er nog geen platenmaatschappij voorhanden is wordt het album vooral via de eigen website verkocht, en omdat hierdoor ook de promotie wat langzaam verloopt krijgt men pas langzaam wat aandacht in het Europese circuit.

 

Opener "The Gates of Bosphorus" is niet meer dan een traditioneel intro, met track 2 "Transcendent" krijgt men al snel een idee wat deze band te brengen heeft. Vrij snelle melodische powermetal dus, met relatief overheersend gitaarwerk en een zangeres met in ieder geval voldoende power. Mede door het feit dát het een zangeres betreft trek je al snel de vergelijking met gothic maar dat blijkt toch minder het geval te zijn. Als je dan ook naar de inspiratie kijkt van de diverse bandleden valt het op dat men zelf vooral gaat voor de haast klassieke rock en metal van Zeppelin tot Guns 'N Roses en van Priest tot Maiden. Vooral dat laatste is op dit album goed terug te horen, want hoewel men muzikaal gezien een iets andere weg bewandeld zijn meer dan slechts enkele riffs toch wel erg schatplichtig aan deze "oude meesters". Nu hoeft dat natuurlijk geen slecht teken te zijn want men probeert toch echt wel een eigen geluid hier omheen te bouwen. De vaak snelle riffs worden onderbouwd door rap drumwerk en baslijnen die beiden hier en daar toch wel een beetje verzanden in een niet altijd even duidelijke geluidsbrij, waarschijnlijk mede door een productie die toch wel aan een budget gebonden geweest moet zijn.

 

"Masquerade Angel" is wederom een uptempo nummer waar Theresa laat horen ook over een wat warmere rustigere stem te beschikken, al lijkt ze meer in haar element als ze los kan gaan om te bewijzen over een flink volume te beschikken. Track 4 "Forgotten" opent vrij rustig met akoestische gitaar, echter al snel grijpen beide gitaristen weer naar de elektrische variant om te laten horen wat zij in hun mars hebben. Ook al ligt het tempo wat lager het refrein is toch wel weer vrij voorspelbaar. Op "Another Night Alone" ook weer de bekende klassieke riffs en zelfs de drumbreaks lijken hier zo van een jaren '80 album af te komen. "Open Your Eyes" kent dan ineens wel een verassing, de opening is vrij rustig van melodie maar na een minuut of twee barst er ineens een gitaarspel los die zeker niet slecht gespeeld is maar wel een klein beetje uit de toon valt. Tempowisselingen zijn zeker welkom maar dit komt wel erg uit de lucht vallen. Nogmaals het is allemaal zeker niet slecht maar het is ook allemaal niet heel erg origineel. Het klinkt alsof er net iets te veel geprobeerd is te laten horen wat de band allemaal in zijn mars heeft zonder lekker vrij te kunnen spelen.

 

"Run Now" klinkt ook weer niet slecht, maar het begint wel een beetje veel van hetzelfde te worden. "Wherever You Are" lijkt weer even wat meer rust te brengen maar lijkt wat inspiratieloos tijdens de langzamere stukken en ook hier gaan gitaar en vocalen weer tegen elkaar op in de snellere tussenstukken. Wel weer een goed instrumentaal tussenstuk overigens, maar dat men kan spelen daar twijfel ik al lang niet meer aan. Muzikale kwaliteiten heeft men namelijk wel zeker aan boord. Titelnummer "Destination Unknown" heeft ook weer die inmiddels herkenbare riffs en vlot drumwerk en klinkt zo mogelijk nog klassieker dan alle voorgaande tracks. Had ik al Manowar, Malmsteen en, ach, Iron Maiden als inspiratie genoemd? Wederom muzikaal gezien prima maar toch wel vreemd om in plaats van, zeg, een Bruce of Halford Theresa te horen brullen. Ze heeft zeker geen slechte stem, maar mede in combinatie met deze muziek bekruipt me toch het "net-niet" gevoel meer dan eens. "Moving On" kent geen verassingen en dan is het inmiddels tijd voor afsluiter "Constantinople 1453", haast traditioneel de langste track van het album en nogal episch van opzet, met een rustig intro en klassieke instrumenten. De speelduur van bijna 12 minuten wordt echter na al dat geweld nog eens een lange zit en dan heeft de vermoeidheid tegen die tijd allang toegeslagen.

 

Mocht het nog niet duidelijk zijn: dit debuutalbum van "Phoenix Reign" laat duidelijk horen waar de bandleden toe in staat zijn. Prima gitaarwerk, strakke drums en bas en een zangeres die in ieder geval toont over volume en durf te beschikken. Helaas is waarschijnlijk door budget de productie nogal wat mager en gaan tempo, riffs en de talrijke uithalen van de zangeres op den duur de band parten spelen. Live zal men met een goed geluid en kortere speelduur als voorprogramma best knallen, maar een heel album van bijna een uur op dit niveau is wat mij betreft een té lange zit om volledig van te kunnen genieten. (Ben Holster)

 

Tracklist:

01. The Gates of Bosphorus

02. Transcendent

03. Masquerade Angel

04. Forgotten

05. Another Night Alone

06. Open Your Eyes

07. Run Now

08. Wherever You Are

09. Destination Unknown

10. Moving On

11. Constantinople 1453

 

Theresa Gaffney - Vocals

Billy Chrissochos – Guitar

Kostas Psarros - Guitar

Chris Pollatos - Bass

Wayne Noon - Drums