Ulysses - 12/06/2009

Afgelopen maart is het nieuwste album van de Nederlandse progressieve rockband ULYSSES uitgekomen. Het album is de opvolger van het in 2003 uitgebrachte debuutalbum ‘Symbioses’. Nu, zo’n tien jaar na de oprichting is dan eindelijk de langverwachte opvolger van het debuutalbum gereed. Op deze nieuwe release zijn voor het eerst zanger Michael Hos en bassist Casper Kroon te horen die respectievelijk Raymond Jansen en René Schippers vervangen. Ulysses staat voor uitstekende symfonische rock met enige progressieve invloeden. Ulysses wist ons dan ook met ‘The Gift Of Tears’ ruim een uur lang prima te vermaken.

 

De zeven songs op het album vormen dan ook een mooi geheel en als de band op deze voet verder gaat hebben we er in Nederland weer een uitstekende progressieve rockband bij. Reden te meer om gitarist Sylvester Vogelenzang de Jong eens wat vragen voor te leggen om wat meer over deze Ulysses te weten te komen.

 

 

Het heeft zo’n zes jaar geduurd voordat de opvolger van jullie debuutalbum ‘Symbioses’ uit is gekomen in de vorm van ‘The Gift Of Tears’, dus zou je dit interview kunnen beginnen met een korte introductie van de bandleden, hoe deze band tot stand is gekomen en waar de naam Ulysses vandaan komt?

 

Sylvester: Ulysses is eind 1998 opgericht. Ik werd destijds gebeld door Ron Mozer (toetsen) met de vraag of ik zin had om met hem en zijn broer Raymond (drums) een project te beginnen. In eerste instantie jamden we wat en al snel ontstond er een basis voor een werkelijke band. Een bassist en zanger werden gevonden en na wat kleine line-up wisselingen hadden we rond 2000 de eerste line up van Ulysses. Er werd gekozen voor Ulysses als bandnaam, omdat het “klassieke” vertegenwoordigd.. Ulysses is een mythologisch figuur en Ulysses is ook een onderzoekssatelliet van de NASA, wat duidelijk staat voor vernieuwing. Die veelzijdigheid kwam overeen met onze ideeën voor de muziek van de band. Onze muziek bevat ook veel klassieke (neo prog) elementen en tevens invloeden uit nieuwe rock en metal stromingen.

 

Hoe zijn jullie begonnen met het schrijven van het materiaal voor ‘The Gift Of Tears’?


Sylvester
: Meteen na de release van “Symbioses” in 2003 zijn we begonnen met ideeën verzamelen. Alleen kwam er niet veel van schrijven omdat we een nieuwe zanger moesten inwerken en daarna ook een andere bassist. Bovendien probeerden we zo veel mogelijk live de CD te promoten, dus het schrijven kwam pas laat op gang. Feitelijk kwamen de meeste ideeën bij mij en Ron vandaan en gedurende 2005 en 2006 ontstonden uit vele jams de eerste tracks voor “The Gift of Tears”.

 

Hadden jullie van te voren bepaalde ideeën of elementen die je zeker ‘The Gift Of Tears’ wilde toevoegen of gebruiken?

Sylvester
:
We wilden zo wie zo een CD die meer mogelijkheden zou bieden voor de zang. We hebben veel meer backing vocalen geïntegreerd in de muziek. Maar ook vooral de backingvocalen zijn meer een basis onderdeel van het arrangement. Guardian Angel is daar een goed voorbeeld van. Daarnaast zit er orkestratie in de muziek die we live via de backing laten meelopen.

 

Was dit een bewuste keuze die jullie maakten?

Sylvester
:
Ja, we wilden absoluut de zang een prominentere rol geven. Daarnaast hebben we op Symbioses veel niet kunnen doen, vanwege tijd en budgetgebrek. Dat hebben we nu gewoon doorgevoerd.

 

Waarom heeft de opvolger van jullie debuut zo’n zes jaar op zich laten wachten?

Sylvester
:
Zoals gezegd, een nieuwe zanger (2003) en bassist (2005) haalt de vaart er wel uit. Bovendien waren we ook allemaal erg druk met ander muzikale projecten.

 

Kan je omschrijven wat de titel ‘The Gift Of Tears’ voor jou betekend, waar staat deze titel voor en zit er nog een speciale gedachte achter?

Sylvester
:
Michael (zang) is vooral de motor geweest achter het thema van de CD. Op zich hebben we nooit het plan gehad om een CD te maken met een thema, maar uiteindelijk bleken de meeste nummers qua onderwerp redelijk in de zelfde hoek te zitten. Langzamerhand groeide de nummers steeds meer naar elkaar toe en met het schrijven van Anat, werd ook de cd titel “The Gift of Tears” geboren. De meest tracks gaan over gebeurtenissen en ervaringen van mensen om ons heen. De afgelopen jaren hadden velen van ons veel mensen in hun omgeving verloren waardoor je toch met een andere blik tegen dingen aankijkt. Desondanks het verdriet en de ellende komen veel mensen er vaak sterker uit. Het is een gave om met verdriet van jezelf en andere om te kunnen gaan. Niet iedereen is in staat om goed zijn emoties te verwerken.. Bovendien leer je in dit soort periodes je echte vrienden kennen. Let wel, het is een CD met een positieve inhoud, het lijkt alsof het allemaal doffe ellende is.. We zijn wel degelijk een stelletje opgewekte lui!

 

 

Wie was er verantwoordelijk voor de teksten, waar komt de inspiratie vandaan en kan je me wat meer uitleg geven over de verschillende nummers van het album?

 

Sylvester: Michael heeft de meeste teksten voor zijn rekening genomen en hoofdzakelijk kwam hij zelf ook met de onderwerpen aan. Het totaal plaatje van sfeer, muziek en arrangementen, dat doen we uiteindelijk toch als band. Dat maakt Ulysses ook wel wat we zijn. We luisteren allemaal naar redelijk diversen soorten muziek dus invloeden komen uit alle uithoeken van de muziek.


Family Portrait is één van de eerste nummers die we klaar hadden. Deze speelden in 2005 al tijdens optredens. Het nummer gaat over het feit dat iedereen fotoalbums heeft, maar als je daar in kijkt zie je eigenlijk (meestal) alleen maar leuke gebeurtenissen, terwijl de minder leuke gebeurtenissen in je leven zelden worden vastgelegd. Die gebeurtenissen zijn juist de momenten die veel indruk op je maken en veel invloed zullen hebben in de rest van je leven.


Guardian Angel, is feitelijk een tweeluik met “How Much More” en gaat over mensen die belangeloos voor anderen klaar staan. Het nummer is geïnspireerd door een kennis van Michael die tijdens de chemo behandeling van haar broer, dag en nacht voor hem klaar stond om hem te helpen en er gewoon te zijn wanneer het nodig was.

 

Lost is geïnspireerd op een documentaire over een ouder man die zijn lange termijn geheugen kwijt is en die de mensen in zijn omgeving, vrouw en kinderen simpelweg niet meer kent en er geen herinneringen aan heeft. Dit alles terwijl hij weet dat ze een heel leven hebben gehad..dit kan de man niet verteren..


How Much More verteld de andere kant van “Guardian Angel”, dus het verhaal van de gene die een Guardian Angel nodig hebben. Het eerste couplet is geïnspireerd door een vriend van Michael die chemo onderging en zich afvroeg, hoe kom ik hier ooit doorheen en hoe veel kan ik nog hebben? Tweede couplet gaat over een oude man die zijn demente vrouw verpleegd, terwijl hij weinig waardering krijgt van zijn wegkwijnende vrouw.
Dus, how much more can I handle.
 

Silence of the Night De titel verraadt het al, we leven allemaal hectische levens. Het nummer begint ook met veel straat geluiden en geroezemoes, uiteindelijk wordt het stil en begint het nummer. Als je ’s avonds laat in je tuin staat en naar de sterren kijkt, dan komt je pas echt tot rust, alleen… een paar uur later begint het hectische leven weer van voor af aan..
 

The Gift of Tears Eigenlijk begonnen als een instrumentaal nummer. De korte tekst beschrijft eigenlijk wat het is om je gevoelens te delen..
 

Anat beschrijft het tragische verhaal van Anat, maar eigenlijk meer het verhaal van haar ouders. Anat overleed op één jarige leeftijd aan een hersentumor, het nummer neemt de luisteraar mee, chronologisch van de geboorte, naar het ziek worden, het overlijden, het rouw proces en acceptatie en vervolgens de geboorte van een kindje.
Een nummer wat de luisteraar laat nadenken. We krijgen werkelijk heel veel reacties op dit nummer.

 

Hoe belangrijk is het voor jou dat mensen aandacht schenken aan de teksten, naast het luisteren van de muziek?

Sylvester
: We zijn geen band met een boodschap of missie, Dus als iemand onze muziek te gek vind en geen flauw idee heeft waar we het over hebben, dan lig ik daar niet zo wakker van. Anderzijds, als je weet waar het overgaat dan zullen sommige nummers absoluut meer impact hebben. Ik sprak een Amerikaanse journalist die me vertelde dat hij tijdens het luisteren van Anat de tekst zat mee te lezen en vervolgens in huilen uitbarsten. Ik vroeg hem of hij de CD zo slecht vond? Hij zei letterlijk “It has been a long time since I have been so deeply moved by an album”.
Een groter compliment kan je niet krijgen. Dat de muziek in combinatie met de tekst iemand zó raakt, dat is absoluut erg mooi om te horen. Dus wat dat betreft zijn de teksten wel belangrijk. Anat hebben we als enig nummer geschreven op basis van de tekst en verhaallijn, hiervan zou ik zeggen.. boekje erbij en meelezen die tekst!

 

 

Wat is het belangrijkste ingrediënt voor een Ulysses nummer volgens jou?

Sylvester
:
Een goede harmonie tussen toetsen en gitaar vind ik voor de meeste nummers belangrijk. De nummers moeten een bepaalde “flow” hebben, het moet spannend blijven. Een nummer als Anat duurt bijna een kwartier, maar de meeste mensen ervaren het niet zo.

 

Hoe is het opname proces van het nieuwe album verlopen?


Sylvester: Erg goed en tijd rovend, haha.. We zijn allemaal redelijk handig met computers en opname software dus we hebben allemaal thuis een eigen studio. We hebben dan ook veel in onze eigen studios gedaan. Dat drukt de kosten en ook natuurlijk de tijdsdruk wordt minder. Gedurende een half jaar heb ik thuis al mijn gitaarpartijen opgenomen, ook de basgitaar is bij mij opgenomen. René heeft de drums opgenomen in de studio waar we uiteindelijk gemixt hebben (Prosound te Dordrecht). De zang is gedaan in de studio van Peter van de band S.O.T.E. en gedeeltelijk bij Prosound. De toetsen zijn allemaal door Ron bij hem thuis ingespeeld. Vervolgens heb ik samen met René thuis en bij Prosound nog alles zitten editen om vervolgens de boel te mixen. Een geslaagd project, was een redelijk onorthodoxe manier van werken, je komt binnen met een stapel harde schijven om vervolgens + 100 sporen in de computer van de studio in te laden..  Leverde nog de nodige hilarische momenten op in de studio, maar het werkte erg fijn.

 

Hebben jullie een evenredig deel aan het schrijven van de songs gewerkt voordat jullie de studio introkken of is er nog veel bijgeschaafd en aangepast in de studio?


Sylvester: De nummers waren op zich wel klaar. Alleen hebben we tijdens de opnames nog wel het één en ander gesleuteld aan wat kleine puntjes. De orkestraties, zoals in “Guardian Angel”, zijn tijdens de voorbereiding van de mix spontaan bedacht en toegevoegd..

 

Hebben jullie al enige reacties gehad op het nieuwe album en hoe denk je persoonlijk over het nieuwe album?


Sylvester: Het album is in Amerika verschenen in november ’08 en in Europa afgelopen maart. De recensies stromen binnen vanuit de hele wereld. De reacties zijn over het algemeen erg positief. Hoewel we niet de meest makkelijke muziek spelen ben ik blij met de ontvangst, ook door de pers die niet direct hoofdzakelijk progrock als doelgroep heeft.

 

Ben je tevreden met het eindresultaat of zou je nu terugkijken nog het een en ander veranderd willen hebben?

 

Sylvester: Ik zou geen goede muzikant zijn als ik niks aan te merken hebt op het album, haha.. Als ik kijk naar het budget, tijd en middelen die we ter beschikking hadden ben ik meer als tevreden. Het is ook de eerste keer dat ik zelf de productie voor mijn rekening nam, samen met René. Dat was ook een hele ervaring en een goede leerschool, wat allemaal ten goede komt bij een volgend album.

 

Wat zijn jou belangrijkste invloeden op muzikaal gebied en hoe moeilijk is het om origineel te blijven?

 

Sylvester: Ik luister zelf naar heel veel stijlen en uit iedere stijl die je luistert neem je iets mee naar je eigen muziek. We schrijven hoofdzakelijk met z’n allen, dus is het eindresultaat de som van vijf smaken en invloeden. Op het ene nummer heeft bijvoorbeeld Ron meer zijn “stempel” en op het andere bijvoorbeeld ik zelf, zo blijft er veel variatie zitten in de nummers onderling. Uiteraard probeer je een eigen geluid neer te zetten maar ik vind het altijd erg gemakkelijk van journalisten om ‘originaliteit’ af te meten aan “hoe veel jouw muziek lijkt op de grootste bands uit het genre”.. Zeker gezien het feit dat diezelfde grootheden beïnvloed zijn door exact diezelfde bands als waar wij naar luisteren, uiteindelijk haal je allemaal je ideeën ergens vandaan. Uiteindelijk zijn er maar een paar bands die werkelijk de grondleggers zijn voor ons genre.

 

Kan je het een en ander over jezelf vertellen, wat motiveert je in het schrijven van de songs en waar hou je zelf persoonlijk van bijvoorbeeld?

Sylvester: Ik ben niet iemand die de oefenruimte binnenstapt met de opmerking “Jongens.. ik heb weer een nieuw nummer”. Nee, Ik heb vaak een aantal partijen waarvan ik gewoon weet dat ze met inmenging van de rest een geweldig nummer zullen opleveren. Ik weet precies wat de sfeer moet zijn van een nummer, alleen moet de rest zijn input nog leveren. Meestal gaan de basis partijen eerst de FTP server op, zodat iedereen de boel kan downloaden en op z’n gemak kan luisteren om vervolgens zijn ding erbij te doen. Wat dus begint met een basis aangeleverd door mij, wordt uiteindelijk gewoon weer een Ulysses aangelegenheid. Door veel jammen en uitproberen in de computer komen er uiteindelijk nieuwe nummers uit voort. Grootste deel van nummers wordt zo door mij en Ron geïnitieerd, René is overigens ook heel erg creatief met het aanleveren van basissen van nummers. “The Gift of Tears” leverde René bijvoorbeeld grotendeels aan, alleen zonder gitaar en zang partijen. Ga daar maar eens aanzitten.. haha..  Uiteindelijk pas je met elkaar het arrangement op sommige plekken nog wat aan en het resultaat is bekend.

 

Wat betreft invloeden.. wordt ik vooral beïnvloed door de sfeer van de muziek waar ik op dat moment veel naar luister. Momenteel is vooral het Evergrey en Opeth wat regelmatig de revue passeert (met dank aan mijn vrouw, die is helemaal lijp van Evergrey.. haha). Dus voorlopig zal dat meer heftige stukken opleveren, maar ik luister erg graag Frank Zappa dus ik compenseer dat weer met de nodige jazzy invloeden. Overigens vind ik het echt enorm jammer dat After Forever opgedoekt is, want dat is absoluut een band die dé grote doorbraak verdiende, voorlopig staan ze prominent op mijn MP3 speler.

 

Welk nummer is jou favoriet om live te spelen en welk nummer is het meest uitdagende om live te spelen?

 

Sylvester: “How Much More” is mijn favoriet.. Dat nummer knalt! Ik doe in dit nummer ook veel zang en die combinatie is gewoon erg leuk. Anat is een nummer dat ik altijd spannend vind om live te spelen, puur vanwege het verhaal achter het nummer. Meeste mensen hebben iets met Anat als nummer en die verwachten live natuurlijk dezelfde ambiance als op de CD. Tot nu toe is het altijd een kippenvel moment voor ons en voor het publiek.

 

Er zullen ongetwijfeld de nodige toekomstplannen zijn. Wat kunnen we zoal verwachten van Ulysses de komende tijd?

 

Sylvester: We zullen de komende tijd veel live te zien zijn. Onder andere met Sons of Seasons (band van Oliver Palotai van Kamelot), Knight Area en we openen voor Threshold in de Boerderij. Daarnaast doen we het in Engeland erg goed, dus wordt het tijd om die sloot een keer over te steken en daar een paar shows te doen. We barsten van de ideeën voor nieuwe nummers. Dus op een gegeven moment zullen we ons daar weer op gaan focussen.. Maar eerst even lekker het publiek vermaken!

 

Ik wil je bedanken voor dit interview en vooral succes met jullie nieuwe album toewensen, de laatste woorden zijn voor jou.

 

Sylvester: Ik dank jullie voor de aandacht en de tijd. De komende maanden zijn we te zien door heel het land en ik hoop dat veel van jullie lezers te zien en te spreken.

 

Groeten Sylvester Vogelenzang de Jong, namens Ulysses

 

Cheers,

Eugene Straver

 

 

 

Members:

Sylvester Vogelenzang de Jong - Guitars

Ron Mozer - Synths

Casper Kroon - Bass

René van Haaren - Drums

Michael Hos – Vocals

 

Former Members:

Raymond Jansen - Vocals

René Schippers – Bass

 

Albums:

(2001) - Eclectic  (Demo)

(2003) - Symbioses 

(2009) - The Gift Of Tears