Ancient Rites  - 31/03/2015

Op 20 februari  is het nieuwe album van de Belgische Black metal pioniers Ancient Rites verschenen.  Genoeg reden dus om zanger Gunther Theys eens wat vragen voor te leggen, over het hoe en wat omtrent het nieuwe album laten we hem uitgebreid aan het woord.

 

 

Na jullie voorgaande album ’Rubicon’ (2006) is het lang stil geweest rondom de band . Kan je om te beginnen een korte samenvatting geven wat er zo allemaal gebeurd is en waarom de nieuwe release zo lang op zich heeft laten wachten.  


Gunther:
Inderdaad, velen dachten zelfs dat Ancient Rites niet langer bestond. Langs de andere kant zijn we nooit het type band geweest dat elk jaar een album uitbrengt. De redenen voor deze stilte waren een combinatie van interne en externe factoren die men niet altijd zelf in de hand heeft. De gebruikelijke line up wisselingen, de veranderde situatie in de huidige muziekwereld: door de terugvallende verkoop van cd’s in het algemeen kunnen of willen labels moeilijk nog een budget vrij maken voor underground bands (zeker als die hetzelfde peil willen behouden van vorige werken), financiële beslommeringen, het verlies van onze repetitie ruimte, bandleden met prioritaire private verplichtingen, geen platen contract. Gedurende de jaren van “publieke stilte” werkte de band verder aan nummers via heuse demo pre-producties, incluis orkestraties. Maar we prefereerden het om te wachten tot de kaarten weer beter lagen voor de band, een goede platendeal werd aangeboden en er een degelijk budget beschikbaar werd gesteld om een nieuw album uit te brengen. Het voordeel van een eigenzinnige band als Ancient Rites is dat we gedurende vele jaren een trouw underground publiek hebben opgebouwd dat weet dat we elke release serieus nemen en ongeveer weet wat te verwachten, ook al klinkt elk album anders. We hebben dan wel geen groot management en label achter ons staan die de band naar populaire mainstream hoogtes duwt maar daar staat tegenover dat we geen verplichtingen hebben om in te pikken op de laatste trends of hypes, of “een product” moeten afleveren binnen een bepaalde tijdslimiet. Ooit kregen we een dergelijk contract aangeboden waarin de zakenlui zelfs zeggenschap zouden gehad hebben over muziek, teksten en imago en zelfs over solo projecten of elke vorm van publiek optreden, ook buiten de muziek. Dat hebben we beleefd van de hand gewezen. Als ik voor mezelf mag spreken: de passie voor muziek, literatuur, geschiedenis en kunst zijn mijn persoonlijke drijfveren, “two minutes fame” zijn triviale en voorbijgaande zaken die mij niet boeien en dus weiger ik het oppervlakkige circus mee te spelen als een marionet. Liever één album na negen jaar, of zelfs geen, dan wegwerp producten om het half jaar of door zakenlui opgelegde gekunstelde werken en het publiek te bedriegen met releases waar men als band niet eens zelf in gelooft.
 

Hoe zijn jullie begonnen met het schrijven van het materiaal voor ‘Laguz’, lag er nog ongebruikt materiaal op de plank? 


Gunther:
Neen. Elk nummer is geschreven na “Rubicon” met het volgende album als doel. Een proces dat reeds negen jaar geleden begon. Het was dus niet zo dat we ongebruikt materiaal hebben opgevist voor deze release. Sommige nummers zijn reeds jaren oud, en herbewerkt, andere songs zijn van een recente datum. We zijn echter nooit met het materiaal naar buiten getreden tot de obstakels die een release in de weg stonden overwonnen waren en de band een platendeal/studio budget op zak had. De buitenwereld hoort het materiaal voor het eerst.

 

Hoe is het opname proces van het nieuwe album verlopen. Was dit nog anders dan dat jij gewend was uit het verleden, ik neem aan dat de technieken inmiddels weer stukken verbeterd zijn dan zo’n tien jaar geleden?


Gunther: Persoonlijk heb ik daar weinig van ondervonden. De rest van de band hebben hun aandeel opgenomen in de Spacelab studio’s te Duitsland met producer Christian Moos. Mijn vocalen heb ik opgenomen in de studio van producer Oliver Phillips, ook te Duitsland, waar de orkestrale gedeeltes werden ingeblikt. Voordien gebeurden de opnames van de zang ook in Spacelab maar beide producers werken ook apart verder. De uiteindelijke mix wordt dan door Christian Moos gedaan in overleg met de band. Daarna gebeurt de mastering in de Duitse Eroc studio’s. Waarom ik de vocalen elders deed? Oliver is zelf ook een zanger en bovendien een klassiek geschoold muzikant, daarom maak ik graag gebruik van zijn expertise en kritisch oog op mijn aandeel. Praktisch gezien was het iets moeilijker werken in zijn studio daar de zanger apart staat in een afgesloten ruimte en dan nog eens in een zangcabine zonder oogcontact, dus optische geheugensteuntjes zijn niet mogelijk. Voordeel was dat ik zo nog intenser met het geheel bezig kon zijn, door niets afgeleid, behalve de tekst, muziek en een klein licht. Zo beleefde ik datgene wat ik bracht nog intenser, geïsoleerd van de buitenwereld als het ware. De technieken zijn ondertussen wel verbeterd wat al te merken valt uit onze pre-producties voor we naar de studio gaan. De bandleden wisselen demo’s uit, en ook de basis van de orkestratie was reeds klaar. Gitarist Domingo is bvb ook een toetsenist en zijn demo’s bevatten ook orkestratie. Terwijl de uiteindelijke productie in studio van start gaat kan ik van thuis uit de evolutie volgen en krijg ik via internet de laatste opnames doorgespeeld zodat ik niet voor verrassingen kom te staan in de studio, zoals in het verleden. Niet dat dit een groot probleem was vroeger, want soepel aanpassen is geen groot obstakel als men de talen waarin men zingt voldoende beheerst en men gewend is teksten te schrijven en het aanpassen van die teksten indien nodig. Het is gewoon spelen met de woorden en het muzikaal aanpassen van de toon/melodielijn. Daarom ook dat ik de teksten pas 100% uitwerk wanneer de uiteindelijke versies zo goed als klaar zijn. Want meestal verschillen de uiteindelijke opnames van de demo opnames: soms zijn passages sneller of trager, of in een andere toonaard. En dan moet ik ter plekke woorden schrappen of bijvoegen, de toon aanpassen. Nu had ik een goed beeld van wat ik verwachten kon toen ik de opname studio betrad. Christian en Oliver ontleden ook elke noot van elk instrument en elke muziek laag en daar gebeuren dan ook aanpassingen tot alles een correct muzikaal geheel vormt. 
 


 

Het album bevat zowel naast  de nodige black invloeden, symfonische en epische passages. Was dit een bewuste keuze en wat zijn de belangrijkste ingrediënten voor een Ancient Rites nummer volgens jou?


Gunther: Het basiskarakter van de “Laguz” nummers stond al vast van bij de pre-productie demo’s die reeds de interactie tussen Metal en episch/klassieke muziek bevatten. De balans tussen beiden stond niet vast. De filmische en epische passages zijn op “Laguz” prominent in de mix aanwezig. Interessant genoeg gaat een album steeds een eigen leven leiden tijdens de finale opnames. Ieder voegt zijn eigen aandeel toe en werkt details verder uit zodat het uiteindelijke totaalbeeld voor iedereen toch een beetje een verrassing blijft tot het volledige werk achter de rug is. Dan valt de puzzel pas echt samen. Soms had men een iets anders beeld voor ogen, of niet.  Met Rites is veel mogelijk zolang “de essentie” en het concept intact blijven. Naar mijn mening kan zowel een volledig klassiek album als een ruwe, ongepolijste/extreme noisy schijf waar het symfonische karakter beperkt blijft tot intro’s en outro’s. De twee uitersten van het muzikale spectrum zijn mogelijk als ze bijdragen tot de juiste “setting”. Elke release van Ancient Rites klinkt anders, van de “Dark Ritual” demo tot het “Laguz” album. En toch is elke release herkenbaar Ancient Rites in sfeer en sta ik achter al het werk. Zoveel dialecten zijn mogelijk in eenzelfde “taal”. Belangrijk is vooral de authenticiteit en de sfeer die we trachten op te roepen. Er is geen vastomlijnde verplichte standaard formule. Maar trendy, commerciële stijlen (zelfs binnen de Metal) zullen geen ingang vinden want de essentie van ons werk is een combinatie van duisternis en epiek.       
 

Hoe is het verlopen met jullie creatieve proces? Wat was muzikaal gezien de gedachte achter de nieuwe plaat?

 

Gunther: Zoals ik reeds zei communiceren de bandleden vaak via pre-producties en worden er op die manier idees uitgewisseld. Soms zijn er al wel eens voorafgaande gesprekken over thema’s die ik graag zou behandelen en dan laat men zich daar muzikaal door leiden, dit gebeurde bvb met het nummer “Carthago Delenda Est”. Het thema was er voor de muziek geschreven werd. Maar vaak gaat het ook andersom en dan krijg ik demo’s te horen waar ik dan beelden rond weef al naargelang de sfeer die de muziek in mij oproept. Het is een kruisbestuiving. Oorspronkelijk speelde ik met de idee om een album te maken met twee hoofdstukken, een symfonisch en een uiterst agressief gedeelte. De overige bandleden zagen beide stijlen wel zitten maar prefereerden toch dat deze gescheiden zouden blijven om een uniformiteit op het album na te streven en daar valt ook wat voor te zeggen. Dus opteerden we voor de aanpak die je nu op “Laguz” hoort. De accenten op het volgende album kunnen weer anders liggen, bij Rites gebeuren die zaken instinctief en hangen niet af van hoe de buitenwereld op een album heeft gereageerd. We doen steeds ons eigen ding.
 

Het album heeft de titel ‘Laguz’ meegekregen, waar staat deze titel voor en zit er nog een speciale gedachte achter en hebben de songs soms nog achtergrond verhalen?


Gunther:
Laguz is een Rune die volgens onze voorouders verbonden was met water. De oorsprong van het leven. De rune staat voor initiatie, de getijden, het reizen in geest en lichaam, is verbonden met de maan en heeft een vrouwelijk karakter. Volgens de Germaanse mythologie waarschuwde het teken ook voor de nakende stormen in iemands leven en moeilijke tijden in het verschiet. Doch als men deze woelige wateren zou bevaren met een krachtige geest dan zou men er sterker uit komen. Ik vond de symboliek passend voor de moeilijke jaren die Ancient Rites heeft doorgemaakt. Door volharding hebben we de obstakels, die we meestal zelf niet in de hand hadden, weten te nemen met dit album tot gevolg. Ook op persoonlijk vlak zat het de laatste jaren behoorlijk tegen. Privaat en professioneel. En talloze gezondheidsperikelen die hebben geleid tot meerdere operaties. Chronische ontstekingen die dreigden te ontaarden in kanker. Weer operaties. Ik heb steeds een positieve instelling weten te bewaren, tijdens de donkerste periodes richtte ik mij op mijn passies en benaderde ik de zaken met vechtlust en humor. Ik sta nog steeds onder controle en moet geregeld naar het hospitaal aan de baxters om te voorkomen dat zaken escaleren maar ik ben een tevreden mens. Ik leef. En kwam er sterker uit. Ook weer veel geleerd, over mezelf en heb nog meer leren relativeren dan ik al deed. Dus kan ik de symboliek van “Laguz” ook op mijn persoonlijk leven projecteren. Door een thema als “Laguz” te behandelen kan ik diverse interesses combineren die volledig passen in het band concept: geschiedenis, mythologie, volkskunde, theologie en vanwege de betekenis en symboliek ook filosofie. De titel vat het Ancient Rites universum goed samen. Een nummer als “Mind Unconquered” kan men trouwens gedeeltelijk beschouwen als een hart onder de riem voor hen die moeilijkere periodes doormaken (psychisch, fysisch of beiden), niet op een betuttelende manier maar een roep om zelfmedelijden te bannen, niet bij de pakken te blijven zitten en zich te focussen op het licht aan de einde van de tunnel. Misschien kan het inspirerend werken voor sommigen als men weet dat het komt van iemand die zelf obstakels heeft moeten overwinnen en voor wie die houding steeds heeft gewerkt. Julianus de Afvallige is aan bod gekomen in het nummer “Apostata (Imperator Fidelis)”. Daar hij de laatste Romeinse keizer was die het oude Heidense Rome wilde herstellen, terwijl het Christendom reeds de officiële staatsgodsdienst was, en bovendien een aanhanger van het antieke Hellenisme, wat zich uitte in zijn filosofische geschriften, was hij uiteraard een doorn in het oog van de kerkelijke instanties. Ook de adel had het niet hoog op met de keizer omdat hij politieke corruptie bestreed en honderden uit de gebruikelijke keizerlijke entourage ontsloeg in zijn zoektocht naar eenvoud. Hij voerde een onmogelijke strijd en slaagde er bijna in om de klok terug te draaien maar werd dodelijk verwond tijdens een campagne tegen de Sassaniden. De geruchten gingen de ronde dat hij vermoord werd door zijn lijfwacht die omgekocht was door de bisschoppen. Op zijn sterfbed filosofeerde hij over de vergankelijkheid der dingen en dat hij zich eigenlijk verheugde om het stoffelijke bestaan achter zich te laten. Kijk, zulke romantische, dappere, koppige en eigenlijk tragische figuren die verloren dromen najagen vind ik schitterend om te belichten. En in eer te herstellen. Apostata betekent idd “Afvallige” en heeft een negatieve connotatie omdat zijn geschiedenis beschreven is vanuit Christelijk oogpunt, daar hij zich afkeerde van de nieuwe religie. De subtitel van het nummer heb ik daarom “Imperator Fidelis” gedoopt, als tegenzet, “Trouwe Keizer” want tenslotte was hij vanuit zijn standpunt net trouw aan het oude Rome en het Hellenisme en waren de bekeerlingen de afvalligen. Alles hangt eenvoudigweg af van uit welk perspectief men zaken bekijkt. Figuren als Julianus schitteren in hun ondergang want ze voeren een onmogelijke strijd. Ik hou er van om minder bekende histories te belichten. Daarom komen ook de Bokkerijders weer aan bod op het nieuwe album. Dat was ik een beetje verplicht aan mijn voorouders haha. Een rechtstreekse voorvader genaamd Johan Theys uit Tessenderlo werd verdacht oprichter te zijn van een Bokkerijdersgroep van de eerste generatie. Hij was opgesloten na een kerkroof wachtend op zijn proces/executie maar hij is kunnen ontsnappen uit de gevangenis. Volgens het dagboek van een lokale priester heeft hij zijn activiteiten verder gezet in een ander gebied. Een andere voorouder ontsnapte niet en omtrent hem gaat in Tongeren de legende rond dat zijn geest nog steeds rondspookt op het Galgenveld. Dat vond ik een leuke legende. Ik moet er eens heen met een kroes bier bij nacht! Men weet maar nooit haha!
 

Hoe belangrijk is het voor jou dat mensen niet alleen naar je muziek luisteren maar ook je teksten lezen?

 

Gunther: Ieder kan de band beleven op zijn/haar eigen manier. Maar toch ben ik er van overtuigd dat men meer uit ons werk haalt als men daadwerkelijk de teksten leest en de begeleidende liner notes met de historische achtergrondinformatie en/of de filosofische insteek. Toen “Laguz” nog niet op de markt was kon de pers het werk reeds beluisteren via een link opgezet door ons label, zonder tekst en uitleg uiteraard. Op die manier kunnen journalisten hun reviews reeds schrijven en komen de publicaties terzelfdertijd met de cd op de markt. Dat is de gebruikelijke marketing strategie tssn labels en bladen. Zij die vertrouwd zijn met de bands’ aanpak, en het belang van de teksten correct inschatten, groeven in hun interviews dieper en gaven veel betere recensies. Er waren ook reviews van journalisten die de band voor het eerst hoorden en zij hadden vragen bij het geheel, vonden de filmische passages vreemd, of ongepast voor hoe naar hun mening “Metal” hoort te zijn. Andere reviewers, die minder thuis waren in extremere Metal, vonden het Metal element dan weer ongepast bij de filmische/middeleeuwse/klassieke muziek. En begrepen niet waarom wij er onze “noise” aan verbonden haha. Sommigen begrepen niet waarom ik niet constant schreeuw of grunt. Anderen vonden dat ik dat net te veel deed en meer de melodieuze stem had moeten aanhouden. Men denkt vaak in muzikale hokjes. Misschien hadden ze het geheel beter begrepen met de teksten of uitleg voor de neus. Misschien ook niet en is alles voor deze mensen louter een muzikaal gebeuren dat ze trachten te plaatsen in een voor hen vertrouwd muzikaal vakje. En daar knelt voor deze mensen, die niet vertrouwd zijn met de band en onze eigenzinnige aanpak,  soms de schoen. Omdat we diverse muzikale elementen gebruiken die binnen ons totaal concept helemaal niet tegenstrijdig zijn maar integendeel elkaar aanvullen. Het verklaart ook de diverse vocale stijlen. Ik tracht bvb de opkomst en ondergang van een rijk of civilisatie in een paar minuten weer te geven. Vaak belicht vanuit het perspectief van voor–en tegenstanders om een objectief beeld te bieden. Het filmisch/klassieke aspect van onze muziek is een belangrijk hulpmiddel om dramatische/epische beelden op te roepen van de verloren werelden of historische figuren die ik beschrijf. Daarom dit filmische karakter. Elke song en tekst worden als beelden vertaalt in mijn geest. Als films die nooit zijn gemaakt omdat ze niet op Hollywood beelden zijn gebaseerd maar op persoonlijke kennis door mijn vele reizen naar historische locaties, musea, het uitdiepen van boeken. Ik zie mensen van vlees en bloed voor de ogen in een historisch correct kader. Maar Metal is ook nog steeds onze basis. En op “Laguz” behoorlijk intens gebracht. Dus zij die vanwege de filmische elementen denken dat de basis sound van A.R. minder agressief is, hebben het bij het verkeerde eind, het is zelfs duisterder als geheel. Maar men moet de verschillende lagen aandachtig ontleden. Daar ik veel belang hecht aan de teksten breng ik ze ook vocaal verstaanbaar, met diverse gradaties van agressie al naargelang de passage, of met een melancholische ondertoon waar ik het muzikaal en tekstueel gepast vind. Heeft men de tekst voor ogen en gaat men mee in het totaalconcept dan zal men de manier waarop ik iets breng beter begrijpen en zal men het geheel beter kunnen plaatsen. Vergelijk onze methode niet met andere bands of de gangbare normen…Ach, smaken verschillen nu eenmaal. Nu, we mogen niet klagen: “Laguz” werd zeer goed onthaald, vooral door hen die de band en het Ancient Rites universum begrijpen/kennen.

 

 

Zijn er nog specifieke dingen die jullie op het laatste moment hebben toegevoegd aan het album?

 

Gunther: Zeker. Tot op het laatste moment wordt er bijgeschaafd, veranderd, geknipt. Het gaat zelfs verder: een nummer als “Fatum” bijvoorbeeld. Dat nummer is een samenwerking tussen Oliver Phillips en mezelf dat helemaal op het laatst werd opgenomen. In oude Ancient Rites traditie zijn de intro’s en outro’s klassiek/episch/filmisch van aard. Dit keer had ik echter een volledig nummer in gedachten als afsluiter. Een melancholische tekst gekoppeld aan bijpassende muziek in een Renaissance/klassiek muzikale sfeer. De tekst gaat over het noodlot, met geschiedkundige of mythologische verwijzingen maar ook  refererend naar situaties in het gewone leven. De aard van de tekst en sfeer was minder gepast voor een Metal nummer vandaar de volledig klassieke benadering, als een ingetogen afsluiter…

 

De meeste fans zullen een nieuw album altijd met het voorgaande werk vergelijken met het oudere werk is jullie geluid erg veranderd,  hoe kijk je daar zelf tegenaan?

Gunther: Ik sta nog steeds achter elke release omdat ze individueel een bepaalde periode in het bestaan van de band vertegenwoordigen. Er zijn fans die zweren bij het oude werk, anderen prefereren het latere materiaal en er zijn mensen die de gehele cataloog waarderen en die ahw met de band zijn meegegroeid. Dat is allemaal prima. Naar mijn mening zijn al de ingrediënten die deel uitmaken van onze sound steeds aanwezig geweest maar in verschillende “dosissen”. Reeds op het debuut “Dark Ritual”, dat bestond uit nummers die we in de 80’s hebben geschreven, startten we met een volledig klassiek intro en bezwerende koren bvb kwamen vaker terug in het vroege materiaal. Nu zijn die klassieke elementen volledig in elk nummer geïntegreerd en prominenter aanwezig. Maar in essentie zijn het elementen die steeds een rol hebben gespeeld in onze sound…    

 

Was dit een bewuste keuze?

Gunther:
Neen. Eerder een spontane muzikale evolutie.

 

Hebben jullie al enige reacties gehad van anderen op het nieuwe album en hoe denk je persoonlijk over het album?


Gunther: Jazeker. De meeste reviews die ik las waren zeer positief en we ontvingen lovende reacties van fans op onze webpages en facebook. De muziek en teksten op “Laguz” bevatten veel lagen. Het is een complex album geworden dat een aandachtig luisteren vereist en eigenlijk pas echt groeit na meerdere luisterbeurten. In die zin is “Laguz” niet echt een gemakkelijk toegankelijk album geworden. Het is dus aangewezen om het album de tijd te geven en te laten groeien. Er gebeurt veel, de riffs zijn complex, ook wat de orkestratie aangaat zijn er diverse lagen die samenvloeien maar toch elk wat anders doen. Om het concept te begrijpen is ook het lezen van de teksten een belangrijk hulpmiddel. “Laguz” is een intensief album geworden, alle elementen zijn verder doorgedreven, de muzikale grenzen weer verlegd. Ook het spelen van de nummers vergen discipline en concentratie.          
 

 

Ok, hier zijn dan nog enkele vragen zodat onze lezers je wat beter leren kennen.

 

Hoe ben je in de muziekindustrie terecht gekomen en wat motiveert je in het schrijven van songs?


Gunther:
Persoonlijke motivaties zijn het uitdrukken van mijn passies en interesses. En in het beste geval deze te delen met hen die door dezelfde microben gebeten zijn. Eigenlijk boeit de muziek industrie me niet eens. Wèl de mogelijke interacties met gelijkgestemde zielen. In feite heb ik steeds diverse kunstvormen gebruikt om mijn bescheiden “kennis” (ik bedoel dit niet arrogant) uit te drukken. Het belichten van minder bekende thema’s ook. Het schrijven van blogs/verhalen, muziek, maar ook tekenen en schilderen hebben steeds een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Reeds voor ik kon lezen was ik bezig met tekenen. Ik herinner mij hoe de juf in de kleuterklas verbaasd was over een werkje dat ik stond te maken aan de schildersezel. Het toonde een scene van een man met gereedschap aan een paardenmolen. “Wie is dit?” vroeg ze. “De meneer die de paardenmolen in elkaar moet steken voor de kinderen komen” zei ik. Ik trachtte er reeds dimensie in te leggen met dubbele lijnen terwijl ik zag dat de andere kinderen met enkele lijntjes een bloem tekenden of een vierkantje met driehoek dat een huis moest voorstellen. Kinderen die met mij op de lagere school zaten herinneren  mij vooral van het obsessief tekenen van Romeinse legioenen. Daar deed ik trouwens mijn eerste optreden in een toneelstuk. Niemand wilde de rollen behalve ik. Gekleed in mijn uniform van Romeins Centurion moest ik de arrestatie van Christus bevelen haha. Ook speelde ik Herodes die de opdracht gaf om elke eerstgeborene na te jagen omdat Jezus geboren zou zijn. Men vond mijn enthousiasme een beetje vreemd. Het ging mij overigens niet om Jezus maar ik was vooral blij dat ik eindelijk in mijn Centurion uniform en helm en gladius zwaard naar school mocht zonder voor gek versleten te worden lol! Verder tekende ik graag absurde grappen. Bvb een brandweerman die stond te grijnzen naast een huis in vlammen. “Waarom doet hij niks?” vroeg men. “Hij deed veel” antwoordde ik, “Hij stak eerst het vuur zelf aan om het achteraf te kunnen blussen, hij doet zijn werk graag!”. Absurde humor op het randje heb ik steeds in mij gehad, ook reeds als kind. Later rond 1978 werd ik op school verplicht deel te nemen aan een tekenwedstrijd georganiseerd door de Nationale Loterij die over gans België plaats vond. Ik vond het vreemd want in die school werd ik geviseerd vanwege mijn uiterlijk als 13-jarige knaap, men kon mijn Sex Pistols en AC/DC buttons niet waarderen, evenmin mijn Ramones kapsel, lederen jasje en gescheurde jeans. Ik werd er zelfs ten onrechte beschuldigd van anonieme scheldbrieven aan medeleerlingen die nota bene mijn vrienden waren. Men moest me laten gaan omdat mijn handschrift niet overeenkwam met de krabbels van de dader. Strafstudies om niks, mijn buttons werden steeds geconfisqueerd maar ik verscheen gewoon elke dag met nieuwe. Laatste dag van het schooljaar wilde men mij vernederen en werd ik naar voren geroepen voor de ganse school met mijn rapport doorprikt met mijn buttons. “Dit is de meest gedecoreerde maar tevens minst succesvolle leerling van het school” riep men af. Men verwachtte dat ik in schaamrood mijn rapport zou aannemen. Ik draaide mij echter om en deed een buiging voor de ganse school en de leerlingen begonnen te juichen en applaudisseren. Als jochie kreeg ik soms op mijn bek als nerd, ik had mijn aanpak volledig veranderd en werd gehaat door de leraars maar de leerlingen zagen nu in mij iemand die deed wat ze zelf graag hadden gedurfd. Het kon mij allemaal niet meer schelen. Ik ben dan van school veranderd. Bleek plots mijn vorige school gevierd te worden met reclame op kalenders uitgegeven door de Nationale Loterij. Een van hun zogenaamd talentvolle leerlingen was in de eerste prijzen gevallen en aldus werd reclame gemaakt voor de “goede” school. Tot mijn verbazing zag ik dat dit mijn verplichte inzending was, afgedrukt op de kalender met mijn naam en de bewuste school. Mijn tekenleraar is zo sportief geweest om mij via omwegen de prijs die ik gewonnen had te laten bezorgen, een radio toestel. Hij was de enige die enig potentieel in mij had gezien. Op die school reageerde ik op de onrechtvaardigheid met een schijnbare onverschilligheid en dat heeft mij gehard in het latere leven. In de lagere school was er een leraar die mij dagelijks sloeg omdat ik slecht was in Wiskunde. Ook daar liet ik geen kik en verbeet de situatie. Wat hem nog harder deed slagen. Daarom dat ik nog steeds mijn eigen wegen behandel al moet ik alleen staan. Jaren later zag ik het psychologisch profiel dat men over mij had opgesteld, men had mij namelijk naar een medisch centrum gestuurd voor een psychologisch gesprek. Verdict: “geeft nergens om, onverschillig naar zijn leraren toe, geen gevoelens. Er is iets mis met hem.” Verkeerde psychologische inschatting der “volwassenen” weer maar het is wel zo dat ik sinds toen een onverschillige houding aanneem naar hen die mij kwaad toewensen. Wat ik ontvang is wat ik terug geef…En misschien maar goed ook dat ik niet “normaal” reageerde zoals zij hadden gewild, als een huilebalk. Gun ik niet. In de jaren 80 verdiende ik de kost als freelance tekenaar voor diverse bedrijven en clubs en als ontwerper van band shirts, albumhoezen enz. Toen begon Rites mijn volle aandacht op te eisen en verdween het tekenen en schilderen naar de achtergrond, alhoewel ik nog de demo hoes heb getekend en de picture disc versie van “Dark Ritual”. Ik heb ook nog de lay out gedaan voor de “Evil Prevails” ep (zowel de Amerikaanse als Europese versie) en later die van het verzamel album “The First decade”. Ter afsluiting: binnen enkele maanden zal een bijdrage verschijnen in een album omtrent Gentse folklore figuren (De Pierkes). Het is een kort stripverhaal ten voordele van het Kinderkanker Fonds. In humoristische tekenstijl maar met middeleeuwse monumenten van Gent in verwerkt evenals lokale geschiedenis en daar een eigen legende rond gebouwd.  En een van de strip albums die ik in de jaren 80’s heb gemaakt  en die toen in beperkte oplage in het Nederlands en Zwart-wit verscheen, heb ik nu vertaald naar het Engels en ingekleurd. Dit is in een realistische stijl. Het is een duistere thriller die zich afspeelt in twee tijdsperiodes: de oudheid en de jaren ’80. De titel is “Devil’s Charm, the Ancient Curse”. Het leuke is dat het verhaal zich ook voor een deel afspeelt in de Metal scene van de jaren ’80, tijdens het onderzoek naar mysterieuze moorden met occulte motieven. Mensen die de scene kenden zullen vele herkenbare dingen zien passeren, van band shirts, patches tot kledij en Metal equipment toe. Mijn eigen garderobe en instrumenten stond vaak model. Er komt namelijk een fictieve occulte B.M. band in voor die heeft af te rekenen met negatieve publiciteit, boycots, bandleden die overlijden, zelfs een drummer genaamd Walter. Ik kende onze drummer Walter niet eens in de tijd toen ik het album maakte. Ook van Ancient Rites was nog geen sprake, ik zat wel in lokale underground band en trachtte tevergeefs een type B.M. band van de grond te krijgen maar er waren haast geen muzikanten in de omgeving om de band te vervolledigen. Iemand merkte ooit op: “zonder het te beseffen tekende en schreef je een verhaal dat griezelig veel overeenkomsten vertoont met uw latere leven in en de gebeurtenissen rond Ancient Rites.” Binnenkort zal het album verschijnen. Ik ga weer meer trachten te werken in de grafische sector. Het is te combineren met mijn job als sociaal assistent, ik werk immers nachten door aan mijn tekeningen of schilderijtjes. Ik ga zelden naar bed voor vijf, zes uur. Soms als ik inspiratie heb ga ik door tot een uur of tien in de ochtend. Slaap een paar uurtjes en dan naar het werk dat toch meestal in de namiddag is. De nacht is mijn bondgenoot in inspiratie! Nu ik er zo uitgebreid over nadenk: op “Laguz” komen diverse persoonlijke passies samen. Muziek, schrijven (teksten en liner notes) en illustraties (de cd booklet bevat een paar werkjes van mezelf). Om uw vraag volledig te beantwoorden: ik ben in de muziek industrie terecht gekomen met een anti-muziek industrie houding, toen Punkrock opkwam in ’77. Ik luisterde als kind ook wel Hardrock maar het was de Do It Yourself attitude van de Punk die mij zelf naar instrumenten deden grijpen, de ongekunstelde eenvoud en energie. Dat was de muzikale aanpak die ik verlangde om mijn emoties uit te drukken. Met Rites is het muzikaal allemaal behoorlijk complex geworden maar mijn “houding” is in wezen nog steeds dezelfde: dat ik geen werk wil afleveren op “bestelling” met de bedoeling succes te oogsten in de mainstream. De “Kunst” “an sich” is de drijfveer. Ik speelde al in bandjes voor ik de toegelaten leeftijd had om op te treden. Ook in de punk scene was ik een buitenbeentje want mijn teksten waren misantropisch van aard en ik had al helemaal niets met dogma’s of wereldverbeteraars. Toen ik in de vroege 80’s mijn eerste Metal bands oprichtte zat ook niemand op Metal te wachten gecombineerd met occulte of historische teksten. Let’s face it: ik ben altijd al een eigenzinnige nogal tegendraadse anti-kunstenaar in de kunst geweest haha. Een contradictie in terminis misschien J. Het is geen doelbewuste houding of zo, ik doe gewoon wat ik voel, ongeacht de publieke opinie en zonder verwachtingen.    
 

Wat zijn jou belangrijkste invloeden op muzikaal gebied en hoe moeilijk is het om origineel te blijven?


Gunther:
Ik heb een zeer uitgebreide muzieksmaak. Maar eigenlijk ben ik door niemand beïnvloed. Ik zou het niet interessant vinden om een copycat te zijn gebaseerd op idees van anderen. Door bands als Ramones of Sex Pistols ben ik zelf muziek gaan spelen in de 70’s maar mijn punk bands hadden een eigen identiteit, zowel muzikaal als tekstueel. Motörhead deden in mij de zin ontstaan om zelf “Metal” te gaan spelen en via Venom ontdekte ik in ’81 Black Metal toen die term uitgevonden werd. Maar eigenlijk heeft geen enkele van mijn bands ooit die sound gehad. Met mijn band Lion’s Pride deden we wel eens een paar covers als eerbetoon aan oude prille “liefdes”, bands die niet meer bestaan of waarvan de leden overleden zijn, zoals bvb “Commando” van Ramones maar ook dan hadden we nog steeds een eigen sound/interpretatie. Lion’s Pride putte uit diverse genres van Punkrock via Oi! Tot Hardcore, Folk en Metal en ook daar vond men ons weer moeilijk te plaatsen wat soms al wel eens kritiek kon opleveren: “Hoe jammer! Waarom spelen jullie niet in een typische stijl, je kan het als je wil!” haha. Zelf soms van eigen voormalige bandleden kon ik al eens opmerkingen krijgen: “waarom doe je niet iets zoals die of die zanger? Ik heb je een goede imitatie weten doen. Het zit in je!” waarop ik antwoordde: “Omdat ik die zanger niet ben”. Eenvoudig toch? Als eigen bandleden het niet altijd begrijpen waarom zou de buitenwereld het dan altijd moeten vatten? J Ik maak me er verder niet druk om.
 

Wat is jullie drijfveer om albums uit te brengen in deze tijden waarin een fan liever download dan albums koopt?

 

Gunther: Noem het een passie voor deze kunstvorm. Als ik commercieel gewin voor ogen had gehad zou ik een andere stijl hebben uitgekozen en ook binnen de vakjes hebben gekleurd binnen de eigen stijl…Recensenten hebben het steeds moeilijk gehad om een label op ons te plaatsen. Zelfs in de begindagen omdat onze “Black Metal” niet te vergelijken was met de latere gangbare Scandinavische stijl. Men vergat dat wij reeds aan een eigen stijl werkten voor de gangbare stijl populair werd. Het enige nadeel van het hedendaagse “liever downloaden” is dat labels nog moeizamer een budget ter beschikking stellen voor eigenzinnige bands omdat zelfs de meer populaire artiesten moeilijker verkopen. Maar daar verkoop en succes nooit mijn drijfveren zijn geweest is dat wat mijn inzet betreft geen obstakel. Ik verwacht ook nooit succes, dus alles is een bonus, ik doe mijn uiterste best en zie wat er van komt zonder luchtkastelen. Heel mijn leven ben ik al met muzikanten in aanraking gekomen met weinig zin voor realiteit en die mijn nuchtere aanpak soms als een gebrek in het geloof van het eigen kunnen zien. Maar vaak vallen ze diep als ze dan van de ene ontgoocheling op de andere stuiten. De muziek industrie geeft geen cadeaus en zelfs in de minder commerciële stijlen speelt geld nog steeds een rol of een band al dan niet populair kan worden, het gebeurt gewoon met minder grote bedragen maar de drijfveren van de zakenlui blijven dezelfde. Talent is een bonus maar is geen garantie voor een doorbraak.   

 

Hoe kijk je tegen de black- / extreme-metal scene aan, is er nog iets dat je mist of zou je zelf nog iets toe willen voegen?


Gunther:
Ik kijk er niet echt tegen aan, het reilen en zeilen in de scene heeft geen persoonlijke invloed. Ik heb soms het gevoel dat er meer originaliteit was in de beginperiode van de BM, dat elke band een uitgesproken eigen stijl had. Vooral tijdens de vroege pioniersjaren in de 80’s en gedurende de tweede golf in vroege jaren 90, vóór de BM explosie met hopen trendvolgers. Eigenlijk voor er een “standaardformule” in het leven werd geroepen. Ancient Rites stamt uit die periodes, opgericht met leden die reeds into Metal waren voor BM bestond en die pre-BM periodes neemt men ook mee. Dat maakt het dat bepaalde “nieuwkomers” moeite hebben met onze onafhankelijke stijl omdat ze die periode niet gekend hebben waar sfeer en thematiek bepaalden of een band al dan niet als BM werd beschouwd i.p.v. een standaardformule. Maar dat kan ook een ietwat bevooroordeelde interpretatie zijn van mijn kant ingegeven door nostalgische sentimenten. Er zijn nog steeds interessante bands. Maar ook veel eenheidsworst die mij niet kan boeien. Als ik zelf aan een nieuw album werk beluister ik geen muziek, zo voorkomt men ook onbewuste beïnvloeding.

 

Hoe ziet de toekomst van Ancient Rites eruit, zijn er bijvoorbeeld nog plannen om te gaan touren?


Gunther:
Er komen diverse aanbiedingen binnen voor festivals in Frankrijk, Nederland, België; Duitsland en Engeland. Ook vanuit Zuid-Amerika. Sommige data zijn reeds bevestigd. Hou onze webpage en FB page in de gaten.
 

Ik wil je bedanken voor dit interview en vooral succes met jullie nieuwe album toewensen, de laatste woorden zijn voor jou.

Gunther:
Dankjewel. Veel succes nog met Metal-Experience. Ik denk dat alles ongeveer gezegd is. Bedankt voor dit interessante gesprek en groeten aan de lezers.

 

 

Line-up:

Gunther Theys - Vocals

Erik Sprooten - Guitars

Domingo Smets - Guitars

Walter Van Cortenberg - Drums

 

Albums:

1994 - The Diabolic Serenades

1996 - Blasfemia Eternal

1998 - Fatherland

1999 - The First Decade 1989 - 1999

2001 - Dim Carcosa

2003 - And the Hordes Stood as One

2006 - Rubicon

2014 - Laguz