Asphyx - 29/02/2012

ASPHYX werd halverwege de jaren tachtig wordt opgericht. Bob Bagchus (drums) en Tonny Brookhuis (gitaar) vormen de eerste bezetting van Asphyx. In eerste instantie richt het tweetal zich op het spelen van nummers van groepen als Death, Celtic Frost en Mayhem. In de zomer van 1988 voegt de uit Duitsland afkomstige Christian Colli (zang, bas) zich bij Asphyx. Met hem wordt in december de demo Enter The Domain opgenomen. De tape bevat uitsluitend zelfgeschreven nummers.

 

In de zomer vann 1990 neemt de band het debuutalbum Embrace The Death op voor het Britse CMFT Productions. Het label gaat echter failliet en de opnamen circuleren vervolgens in de death/doom-undergroundscene. Later dat jaar trekt Asphyx ex-Pestilence-zanger/bassist Martin van Drunen aan. Loomans besluit daarop uit de band te stappen. In de nieuwe samenstelling neemt Asphyx in januari het album ‘The Rack’ op. Deze komt in maart via Century Media Records uit en vormt het officiële debuut. Vooral de beginperiode van de band kent vele bezettingswisselingen. De problemen rond de samenstelling van de band bereiken in april 1993 hun hoogtepunt als oprichter Bagchus besluit uit Asphyx te stappen. Daniels en Van Pol zetten de band, na overleg met Bagchus, voort. Met Sander van Hoof (drums) wordt de cd ‘Asphyx’ opgenomen. Volgens komen er nog enkele albums uit en houd in 1997 de band op te bestaan.

 

In 2007 komt de band weer bij elkaar voor een optreden op het Party.San Festival in Duitsland. De bezetting bestaat uit Wannes Gubbels (bas/zang), Paul Baayens (Thanatos, gitaar), Bob Bagchus (drums) en Martin van Drunen (zang). De eerste uitgave na de doorstart is in juni 2008 als de 7” Death The Brutal Way” single verschijnt. Het album ‘Death...The Brutal Way’ wordt in het voorjaar van 2009 opgenomen in de Sonic Assault studio In 2010 neemt Alwin Zuur (gitarist in Escutcheon) de bass over van Wannes Gubbels.

 

 

Het nieuwe, achtste album ‘Deathhammer’ is eind februari verschenen. Genoeg reden dus om bassist Alwin Zuur eens wat vragen voor te leggen, over het hoe en wat omtrent het nieuwe album van de band. Hier kan je lezen wat hij ons allemaal te zeggen heeft.

 

Ten eerste wil ik je hierbij feliciteren met jullie nieuwe album ‘Deathhammer’, dat binnenkort zal verschijnen en waarover ik je meteen wat vragen voor zal leggen.

 

Om te beginnen, jij speelt pas sinds 2010 bij Asphyx, dus vertel eens wat over jezelf. Hoe ben jij bij Asphyx terecht gekomen en in welke band(s) heb je hiervoor  gespeeld.

 

Alwin: Hallo Eugene. Bedankt voor de mogelijkheid iets meer over mezelf en over onze nieuwe release te schrijven. Eigenlijk al sinds begin jaren 90 ben ik bezig met metal, en met name death metal. De eerste jaren heb ik in een bandje genaamd Sick Excuse gespeeld. We zijn nooit echt verder gekomen dan 1 demo, maar wel een geweldige tijd. Vervolgens heb ik 1996 met wat vrienden Escutcheon opgericht. Melodieus Zweeds georiënteerde death metal. Dit heb ik tot 2010 gedaan, wel met de nodige pauzes tussendoor. We hebben dan ook maar 2 demo’s en 2 full lenghts uitgebracht, te weten ‘Unexplained Deep Space Phenomenon’ (20020 en ‘Battle Order’ (2009). In voorgaande bands heb ik altijd gitaar gespeeld. Rond 2000 ben ik ook bij de reeds bestaande Zutphense formatie Pulverizer basgitaar gaan spelen. In deze periode hadden ze net een EP uit. Een jaar later hebben we met Cremation een split LP ‘Slavegrinder’ uitgebracht 2 jaar later en de ‘Pussytales’ EP. In 2008 hebben we met Pulverizer de laatste show gegeven.

 

In 2009 ben ik met Bob Bagchus in contact gekomen. Daar Pulverizer er niet meer bestond en ik het bassen toch weer graag wou oppakken, heb ik Bob benaderd om eventueel een “old school” project te starten. Bob was bekend met mijn basswerk in Pulverizer De maanden erna hebben we regelmatig emailverkeer gehad. Op een bepaald moment in 2009 liep het wat stroef tussen de oude bassist en de rest van de band, en werd ik benaderd door Bob om in plaats van een project te starten in Asphyx te komen bassen. Nu ben ik dan inmiddels alweer ruim 2 jaar actief als bassist in Asphyx.

 

In de eerste instantie na de reünie in 2007 was er slechts sprake van enkele show, waarop in 2009 het album ‘Death...The Brutal Way’ volgde. Jullie zijn dus inmiddels alweer een tijdje bij elkaar.

 

Alwin: Officieel zou Asphyx maar 1 show spelen op Party San Open Air in 2007. Door deze reünie is Paul bij Asphyx gekomen. Echter na deze show kwamen er meer aanbiedingen, en heeft Asphyx nog een aantal shows gespeeld. In deze periode is Paul nieuwe nummers gaan schrijven waarop in 2008 de 7”single “Death The Brutal Way” verscheen. Deze was in no time uitverkocht en zo bleek dat Asphyx na al die jaren van afwezigheid toch nog enorm populair was. Hierop werd het dus tijd voor een nieuw album. In 2009 verscheen dan eindelijk de zevende full length ‘Death The Brutal Way’, en nu 3 jaar later en sterker dan ooit onze nieuwe schijf  ‘Deathhammer’.

 

Hoe zijn jullie begonnen met het schrijven van het nieuwe materiaal voor ‘Deathhammer’? 

 

Alwin: Het schrijfproces is bij ‘Deathhammer’ eigenlijk vanzelf gegaan. Je begint niet echt bewust met een album. Er wordt eens wat gejamd en daar ontstaan dan soms goede riffs uit. Het grappige is dat een grotendeel van de riffs op de nieuwe plaat tijdens diverse soundchecks bij shows zijn ontstaan. Wanneer er dan op den duur toch wat meer riffs komen die je goed vind dan wil je dat ook graag naar buiten brengen. Dus het idee voor een nieuwe plaat was er al vroeg in 2010. Paul schrijft het grote deel van de riffs en legt het aan ons voor. Martin op zijn beurt heeft daar vrijwel direct een idee over qua teksten. Het invullen en arrangeren van de nummers doen we dan gezamenlijk tijdens de zeldzame repetities, waarbij we dan verschillende zaken uitproberen. Iedereen heeft zijn aandeel op de nieuwe plaat.

                                             

 

 

Hoe is het opname proces van het nieuwe album verlopen, Was dit nog anders dan dat jij gewend was uit het verleden?

 

Alwin: In principe is er weinig verschil met wat ik gewend was uit het verleden. De drums en de vocalen zijn in Harrow studio in Losser opgenomen. De gitaren en bass hebben we zelf thuis (bij Paul) opgenomen. Vervolgens hebben we alles opgestuurd naar Dan Swano (Zweden) en die heeft  alles afgemixt en gemasterd. Tijdens dit mix proces is er continu contact met Swano geweest, waarbij voor het mixen al duidelijk is aangegeven wat en hoe we het graag willen hebben. Vervolgens worden er een aantal mixen gemaakt, en kom je steeds een stapje dichter bij je gewenste eindresultaat. De laatste schijf van Escutcheon ‘Battle Order’ is op dezelfde manier opgenomen.

 

Jij bent na de release van ‘Death...The Brutal Way’ bij de band gekomen, heb jij nog veel invloed gehad op het schrijven van de nieuwe songs? 

 

Alwin: Alhoewel Paul in die tijd alweer genoeg ideeën had voor een eventuele volgende plaat heb ik nog wel enige invloed gehad op de songs. Wanneer ik ideeën had dan werd dat onderling doorgemaild. Deze ideeën werden meegenomen, besproken en enkele zijn ook gebruikt. Het gaat om het maken van een goede song. Ongeacht wie de riffs schrijft of tekst bedenkt. Verder bij het arrangeren heb ook ik enige invloed gehad, mijn mening kunnen geven. Iedereen is bij het schrijfproces betrokken en naar iedereen wordt geluisterd. Dat maakt denk ik ‘Deathhammer’ zo krachtig. Al zolang ik bas speel heb ik een bepaalde visie over basgeluid bij het zogenoemde old school death metal. Distortion over de bas is een must. Dat maakt in mijn ogen death metal smerig en rauw. Op ‘Deathhammer’is dit dan ook goed te horen, en hier heb ik natuurlijk ook invloed op gehad.

 

Het album heeft de titel ‘Deathhammer’ meegekregen, waar staat deze titel voor en zit er nog een gedachte achter?

 

Alwin: ‘Deathhammer’ is een concept wat al lang bij Martin in het hoofd zat. We wisten dus al vrij lang dat de nieuwe plaat deze titel zou krijgen. ‘Deathhammer’ is een plaat waarvan wij vinden hoe doom/death metal gemaakt zou moeten worden, en hoe het in de boeken zou moeten staan als er een handleiding voor doom/death metal was. Een plaat waarin wij vinden wat goed is. Waarin we een soort van rechter, advocaat en beul zijn. Waar wij met de scepter, of in dit geval de hamer zwaaien. The ‘Deathhammer’  Op de cover van de nieuwe plaat wordt dit door Axel Hermann nog eens fijntjes geïllustreerd. Hierop is het spreekwoordelijke boek, de “handleiding” te zien.

 

Waar zijn de teksten van de rest van het album op gebaseerd? Kan je me eens wat meer vertellen hoe deze zijn ontstaan en hebben de songs soms nog achtergrond verhalen?

 

Alwin: De teksten zijn geheel Martin’s aandeel. Wanneer een song geschreven wordt is Martin al met een concept bezig betreffende de teksten. Op ‘Deathhammer’  lopen de thema’s nogal uiteen.

Om er een paar te noemen: De eerste song is een erg sci fi fantasy achtige tekst over dimensionale futuristische oorlogsvoering. Martin’s creativiteit kent geen grenzen! De song ‘Deathhammer’ gaat heel eenvoudig over het maken van death metal. Kort maar krachtig. Dan zijn er nog wat andere thema’s zoals en tijd vlak voor de Franse revolutie, twee songs over WOII (“Minefield” & “Der Landser”), een song over de watersnoodramp in de jaren 50 hier in Nederland (“The Flood”). Het laatste nummer gaat over mega vulkanen (die er ook werkelijk zijn diep onder de grond) en wat er zou gebeuren wanneer deze zouden uitbarsten (“As Magma Mammoth Rises”). Om zo maar eens een aantal thema’s te noemen. Voor dit soort onderwerpen doet Martin echt veel research, zo leest hij veel boeken.

 

Zijn er nog specifieke dingen die jullie op het laatste moment hebben toegevoegd aan het album?

 

Alwin: Het album was in zijn geheel geschreven toen we de studio ingingen. Echter tijdens de opnames van bass en gitaar hebben we last minute toch nog een riff veranderd. Dit is de eerste riff van het nummer “Vespa Crabro” Hier zijn we achteraf erg blij mee, want deze riff heeft het nummer aanzienlijk versterkt en verbeterd. Niet dat de originele slecht was, maar de nieuwe riff had net dat beetje meer. Verder is alles eigenlijk vrij goed en volgens planning verlopen. Weinig last minute stress.

 

 

Wat betreft het nieuwe album, naar mijn mening is het muzikaal een mix van de oude ‘The Rack’ en ‘Last One On Earth’ albums voorzien van een modernere sound. Ben je het hier mee eens of niet?

 

Alwin: De eerste woorden van Dan Swano  waren “Dit klinkt als de missende schakel tussen ‘Last One On Earth’ en ‘Death The Brutal Way’. Swano gaat inmiddels ook alweer heel wat jaartjes mee en weet wel waar hij over praat. Hier heb je dus misschien wel beetje gelijk in. Zelf vinden we dit zonder meer het beste wat Asphyx ooit gedaan heeft. Haalt niet weg dat dit een typische Asphyx schijf is en ook de oude vertrouwde invloeden terugkomen. We willen het ook niet anders. Dat is Asphyx en zal het ook altijd blijven. Ook qua productie vinden we dit wel de meest lompe schijf die we ooit hebben uitgebracht. Beetje de volwassen versie van ‘Last One…’

 

De meeste fans zullen een nieuw album altijd met het voorgaande vergelijken, waarom is dit album beter dan het voorgaande?

 

Alwin: Het is een feit dat velen, waaronder ook ik, zich vaak vastklampen aan debuut cd’s of ouder werk. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de eerste Entombed of de eerste Obituary, dan hebben ze die albums nooit ge- evenaart, ondanks dat dit nog steeds klasse bands zijn. Verder verwacht je als fan zijnde toch wel beetje dat een opvolger altijd beter is dan een vorige cd.Zelf vinden we zoals al eerder aangegeven dit album het beste werk tot nu toe. Op ‘Deathhammer’ is de balans tussen doom en death perfect. De structuur en de sound van de songs hebben net dat beetje meer als we het vergelijken met ‘Death The Brutal Way’. Ook Martin heeft nooit beter geklonken als op deze schijf.

 

Hebben jullie al enige reacties gehad van anderen op het nieuwe album en hoe denk je persoonlijk over het nieuwe album?

 

Alwin: De eerste reacties zijn sinds een aantal weken online en ook de grotere bladen komen deze maand met de reviews. Deze zijn overweldigend. Beter dan we ooit hebben durven denken, zo zijn we album van de maand in Rockhard Germany en France, Legacy (DE), Heavy mag (DE). Een respectabele tweede plaats in Metal Hammer Germany. Aardschok gaf ons een superrecensie. Verder heb ik ook al vele internet reviews gelezen uit verschillende wereld delen en het ziet er werkelijk veelbelovend uit. ‘Death…The Brutal Way’ werd al erg goed ontvangen in 2009 en is nog steeds een dijk van een plaat, maar valt haast in het niet bij wat we nu allemaal tegenkomen. Zelf ben ik natuurlijk apetrots op deze release. Vind het persoonlijk ook werkelijk de beste plaat die Asphyx tot op heden ooit gemaakt heeft. Dit is de eerste volledige cd bij Asphyx waar mijn basswerk te horen is, en dat deze plaat dan ook nog zo goed in de media ontvangen wordt is natuurlijk geweldig.

  

Ok, hier zijn dan nog enkele vragen zodat onze lezers je wat beter leren kennen.

 

Hoe ben je in de muziekindustrie terecht gekomen?

 

Alwin: Muziek is voor mij tot vandaag de dag altijd een hobby geweest. Het maakt niet uit in welke band je zit. Voor mij is bezig zijn met muziek erg belangrijk. Ik kan me geen leven voorstellen zonder het maken en luisteren van (death) metal. Zoals zovelen die in bands spelen begint het allemaal met je eerste gitaar of bassgitaar, je leert wat mensen kennen en je start een bandje. Zo is het eigenlijk gegaan. Uiteraard was de overgang van Escutcheon en Pulverizer naar Asphyx wel ineens een grote stap voorwaarts in mijn zogenoemde muziekcarrière. Je staat ineens op de grotere festivals en speelt in respectabele clubs. Je plaat wordt uitgebracht bij een major label. Dit is allemaal prachtig. Echter buiten de muziek om heb ik ook gewoon mijn baan, en zal muziek ook een hobby blijven. Maar met niet al teveel verplichtingen blijft het leuk.

 

 

Wat zijn jou belangrijkste invloeden op muzikaal gebied en hoe moeilijk is het om origineel te blijven?

 

Alwin: Zelf ben en blijf ik fan van het oude vertrouwde werk van bands. Echter kent mijn interesse twee kanten. Ik ben altijd (en nog steeds) enorme fan geweest van de oude Zweedse stroming. Bands als At The Gates, Dismember, Nihilist/Entombed etc. hebben me altijd erg gedreven zoals bij Escutcheon. Van deze bands heb ik veel geleerd als het gaat om Zweedse death metal, en de bijbehorende truckjes. Dit is zeker op het ‘Battle Order’ album goed terug te horen.

Verder hou ik ook erg van lompe recht toe recht aan metal zoals het oude Slaughter, Autopsy, Obituary etc. Niet moeilijk doen maar gewoon lomp en simpel rammen. Buiten death metal om zijn er natuurlijk ook wereldbands, kijk bijvoorbeeld eens naar bands als Iron Maiden of Motorhead.

 

Om origineel te blijven is dan ook niet makkelijk met zoveel bands en het lange bestaan van metal. Met mijn vorige bands hebben we ook nooit echt geprobeerd origineel te zijn, maar we deden gewoon wat we mooi vonden. Wat we wilden spelen, en probeerden dit ook zo goed als we konden. Met Asphyx ligt het natuurlijk iets anders. Na 25 jaar is Asphyx nog steeds de band die het altijd was. De stijl die eigenlijk al eind jaren 80 gecreëerd werd, weliswaar geïnspireerd door bands als Venom, is toch inmiddels een typische Asphyx stijl geworden. In mijn geval speel je dan eind 2009 ineens in een band die (in mijn ogen) wel origineel is en een eigen stijl heeft.

 

Wat is jullie drijfveer om albums te blijven opnemen en live te spelen in deze tijden waarin een fan liever download dan albums koopt?

 

Alwin: Muziek maken is voor ons een geweldig iets om te doen. Het hele traject van creëren, opnemen, uitbrengen tot aan de zooi live spelen. Het is allemaal geweldig. Hier hebben we niet echt een drijfveer voor nodig, behalve dat we de behoefte hebben af en toe eens lekker een potje lomp en zwaar te beuken. Het gevolg is dan dat er toch vanzelf weer een plaat komt. Downloaden gebeurt nu eenmaal, maar ben er ook van overtuigd, en zeker in ons kleine metal wereldje, dat mensen toch graag een origineel exemplaar willen hebben wanneer ze een band goed vinden.

 

Denk je dat downloaden van muziek in de toekomst een nog groter probleem wordt en wat zal de invloed zijn op de metalscene?

 

Alwin: In de metal scene zal dit wel meevallen. Natuurlijk voelt iedereen die muziek uitbrengt de klappen. Aan de andere kant als ik kijk dat vrijwel alle gekleurde vinyl van ‘Deathhammer’  (dit zijn 5 verschillende kleuren) nu al bijna uitverkocht zijn, dan zie je toch ook weer dat er nog vele verzamelaars zijn die origineel spul willen hebben. Ook de pre order van de cd en mediabook loopt al vrij goed, gezien de tijd waar we in leven met internet en downloading. Spoedig zal het album ergens online staan. Zo gaat dat helaas nu eenmaal.

 

Door het downloaden wordt het natuurlijk wel steeds moeilijker voor een platenmaatschappij iets fatsoenlijks uit te brengen. Als er geen of weinig geld binnenkomt heeft een toekomstinvestering in iets ook geen zin. Het kan dus zeker wel effect hebben op de toekomst van een band.

 

Hoe kijk je tegen de metal-scene, is er nog iets dat je mist of zou je zelf nog iets toe willen voegen?

 

Alwin: Na de ongeveer 24 jaar dat ik in dit wereldje rondloop is het erg fijn te zien dat er toch ook steeds een nieuwe generatie metalheads bijkomt. Begin jaren 90 heb ik me altijd afgevraagd of deze scene er over 20 jaar ook nog zou zijn, en jawel hoor. Dit is natuurlijk geweldig. Wat wel een groot verschil met vroeger is, is dat het aanbod van bands en projecten zo enorm groot is. In de oude tijden kon je vrijwel elke band wel een beetje volgen, maar daar ben ik inmiddels lang geleden mee gestopt. Er komt zo veel uit dat het haast dweilen met de kraan open is. Dat zou voor mij iets minder mogen. Verder heb ik er weinig aan toe te voegen. Zelf heb ik altijd een geweldige tijd bij concerten en festivals. Daar voel ik me thuis, en hoop dit nog lang mee te mogen maken. Maakt niet uit of het een show is of als bezoeker.

 

 

Tijdens de show in Eindhoven afgelopen December speelden jullie het complete ‘The Rack’ album, hoe was dit om te doen en zijn er nog plannen om dit in de toekomst vaker te doen?

 

Alwin: Dit hebben we gedaan naar aanleiding van het 20 jarige jubileum van het album. Het was een goede gelegenheid dit op de EMM te doen. We hadden helaas wat technische problemen. Er was een brom ergens die niet zo gauw opgelost kon worden, maar dat is live music. Shit happens. We hebben gewoon de hele plaat gespeeld, met als afsluiter toch nog de track “Deathhammer” als een soort van première na al het oude werk. Geloof dat het publiek er erg van genoten heeft. Of we zoiets ooit weer doen weet ik niet. Op dit moment zijn we gefocust op ‘Deathhammer’ en zullen aankomende tijd ons daar op richten. Uiteraard zullen we live de klassiekers niet overslaan alhoewel het met zoveel albums steeds moeilijker wordt een setlist te maken om iedereen tevreden te houden. We kunnen nu eenmaal geen drie uur spelen.

 

Hoe ziet de toekomst van Asphyx eruit, zijn er bijvoorbeeld nog plannen om uitgebreid te gaan touren?

 

Alwin: Touren is iets wat we niet doen, ondanks het grote aanbod van bookers. We hebben allemaal ons privé leven, banen, kids, familie, en kunnen en willen niet zo lang van huis. De behoefte om een aantal weken opgepropt in een bus te zitten trekt ons niet echt. We houden het bij weekendshows en enkele zomerfestivals en proberen dit zo goed mogelijk te verdelen over het jaar. Dan doen we ook zo’n 20 shows en je hebt elke keer weer iets om naar uit te kijken.

 

Ik wil je bedanken voor dit interview en vooral succes met jullie nieuwe album toewensen, de laatste woorden zijn voor jou.

 

Alwin: Bedankt voor dit interview, en natuurlijk ook een grote dank voor al die fans die Asphyx hebben gemaakt waar het nu staat. Hopen jullie bij 1 van onze live shows te zien. Veel plezier met ‘Deathhammer’ en niet stiekem downloaden hé, ha ha ha.

 

Bedankt voor je tijd en tot een van de volgende shows!

Eugene

 

 

 

Current members

Martin van Drunen – Vocals

Alwin Zuur – Bass Guitar

Bob Bagchus – Drums

Paul Baayens – Guitar

 

Former members

Eric Daniels – Guitar

Theo Loomans – Vocals, Bass Guitar

Ron van der Pol – Vocals, Bass Guitar

Wannes Gubbels – Bass Guitar, Vocals

Ronny van der Wey – Guitar

Sander van Hoof – Drums

Tonny Brookhuis – Guitar

Chuck Colli – Vocals, Bass Guitar

Heiko Hanke – Keyboards

Roel Sanders – Drums

 

Studio albums:

(1991) The Rack

(1992) Last One on Earth

(1994) Asphyx

(1996) Embrace the Death (recorded in 1990)

(1996) God Cries

(1998) Feeding on Angels

(2000) On the Wings of Inferno

(2009) Death...The Brutal Way

(2012) Deathhammer